NOCNIK, CZYLI DZIENNIK PISANY NOCĄ

.

„Co się tyczy oceny ludzi, dziwne jest, że, z wyjątkiem nas samych, wszelką rzecz ocenia się jeno wedle jej własnych zalet: chwalimy  konia za to, że silny i zwinny, a nie za jego rząd i siodło; charta za  chyżość, nie za obrożę; sokoła za skrzydła, nie za kaptur i dzwonki: dlaczego tak samo nie oceniamy człowieka wedle tego, co jego własne? Ma liczny dwór, piękny pałac, szerokie wpływy, tyle a  tyle dochodu: wszystko to  jest dookoła niego, nie w nim. Nie kupujcie kota w worku” (Montaigne „Próby”)

Ostatnie pięć dni mojego życia spędziłam w intelektualnej próżni. Przekonałam się, że ludzie, którzy do siebie mówią, niekoniecznie ze sobą ROZMAWIAJĄ i że Osobistość w pewnych kręgach znaczy więcej niż Osobowość. Poza tym jedyne, co się liczy, to pieniądze i koneksje. Obowiązuje sztuczność, zdawkowe odpowiedzi, permanentny blaz i wazelina…

Odpadam.